ขอบคุณ...ที่รักกัน

มานั่งๆ อ่านๆ ดู Blog นี้..มันเป็นชื่อ Log in ของตัวเองกับแฟนเก่า ใช้มันมานานมากๆ แล้ว..เลยสร้าง Blog ใหม่..ชื่อของตัวเองกับนางฟ้าตัวน้อย เพืื่่อนๆ คนไหนที่เข้ามาอ่าน ก็ตามไป Comment ที่บ้า่นใหม่น๊ะครับ

ทิ้งความขมขื่น และเรื่องแย่ๆ ไว้ข้างหลัง ปล่อยให้มันเป็นเพียงอดีต และบทเรียนราคาแพง

 

 บ้านหลังใหม่ www.noohnunack.exteen.com

สวัสดีครับ..ทุกๆ คน ขออภัยครับที่ผมหายไปหลายๆ วัน หลังจากที่อยู่ในสภาพที่ซึมเศร้า หดหู่ และทำใจไม่ได้เรื่องนางฟ้าตัวน้อยที่เธอเริ่มมีความรักครั้งใหม่...จากวันนั้นมาอีกหลายวัน ผมบอกกับตัวเองให้ตัดใจจากนางฟ้าตัวน้อย หากรักเธอจริง ให้ยินดีกับการตัดสินใจของเธอ และอยู่กับความเป็นจริง อยู่กับความรักที่กระท่อน กระแท่นของตัวเอง (www.noohnu.hi5.com) ่พอเอาเข้าจริงๆ คนที่อยู่ตรงหน้า คนที่เป็นความฝัน คนที่เราตัดสินใจเลือกเส้นทางเดินใหม่ กลับไม่ได้เป็นไปตามที่คิด ไม่ได้เป็นไปตามที่มันเคยเป็น....จริงๆ แล้วผมเองก็ลืมอะไรไปอย่างนึงตรงที่ “เวลาเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยน” จากที่เคยสวีท หวานแหวว เพราะมุมมองความรักแบบเด็กๆ เป็น Poppy Love กันมาก่อน แต่มาในวันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป โดยที่เราเองมองข้ามข้อนี้ไป...หน้ามืดตามัวถึงขั้นยอมละทิ้งคนที่อยู่เป็นเพื่อน ยามที่เราเป็นทุกข์...นั่นก็คือ นางฟ้าตัวน้อยคนนี้  แต่ตอนนี้....ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า..

นางฟ้าตัวน้อยจะนอนหลับปุ๋ยอยู่ที่ห้องของต้นหญ้าสารเลวคนนี้...เรียกได้ว่า “สุดแสนจะดีใจ...ตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก”...ไม่รู้ว่าเพราะความดื้อรั้นของตัวเอง หรือความตั้งใจที่นางฟ้ามองเห็นก็แล้วแต่....คืนนี้เธอจะค้างที่นี่ คริ คริ

...แต่ก็อีกแหล่ะน๊ะ...ภายใต้ความสุขที่เปี่ยมล้นในตอนนี้ ก็อดกลัวไม่ได้ว่า...วันนึง เธอจะจากชั้นไปอีกไหม...อย่างที่ชั้นเคยทำให้เธอคนนี้จากไป...ยอมรับว่ากลัวมากมาย......เอาน่ะ!! กลัวสิ่งที่ยังไม่เกิดไปก็เท่านั้น เก็บเกี่ยวความสุขที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะดีกว่า

ปล. ขอบคุณทุกๆ ท่านน๊ะครับ ที่เข้ามาให้กำลังใจ มาเป็นเพื่อนยามที่เดือดเนื้อ ร้อนใจ ให้คำแนะนำดีๆ

เป็นอีกวันที่เพิ่งตื่น...สภาพหมดอาลัยตายอยากเช่นเดิม ทำไมชีวิตมันน่าเบื่อแบบนี้น๊ะ ดูหนังตลกยังไม่ขำเลย วันๆ ทำได้เพียงรอเวลาฟ้ามืด เพื่อดื่มวอดก้า...ดื่มๆ ให้มันเมาหลับๆ ไป แต่พอตื่นขึ้นมา มันก็จะมาพร้อมกับอาการปวดท้อง แต่มันก็ยังดีกว่ามันคอยเปิดดูรูปนางฟ้าตัวน้อยกับคนที่เขารัก เมื่อไหร่กันน๊ะที่อาการแบบนี้จะหายซะที ปวดใจเหลือเกิน...ที่ผ่านมาชั้นทำอะไรอยู่น๊ะ ทั้งๆ ที่มีโอกาส กลับไม่รักษาโอกาสนั้นไว้ แต่มาวันนี้โอกาสนั้นหลุดลอยไป กลับมานั่งเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น..ไม่รู้เหมือนกันว่านางฟ้าตัวน้อยจะจำได้ไหมว่าวันที่ 14 นี้เป็นวันอะไร.....มันเป็นวันครบรอบ 1 ปีที่เรารู้จักกัน วันที่ต้นหญ้าสารเลวคนนี้ได้เจอเธอครั้งแรกในชีวิต วันที่เธอร้องเพลงประกวดและรีบเดินทางมาหาต้นหญ้าสารเลว มันไม่มีวันนั้นอีกแล้ว วันที่มีความสุข วันดีๆ ที่มีเพียงเรา 2 คน

เพิ่งกลับมาจากการใช้ชีวิตแบบเรื่อยๆ เปื่อยๆ อีกหนึ่งวัน กำลังจะไปอาบน้ำ...จะกลับมาพร้อมกับอาการเมามราจมปรักกับอดีตที่หวานซึ้ง...

ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน...รู้แค่เพียงว่า...

ยอมรับมันไม่ได้ ทำได้เพียงเมาเพื่อลืม

edit @ 2 Jul 2008 01:16:22 by ' n o o h n u '

เพิ่งตื่น...จากอาการแฮงค์ในวันที่ 2...ยอมรับว่ายังไม่สามารถทำใจอะไรได้ ไม่อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากคิดถึงนางฟ้าตัวน้อย...คิดถึงทีไร น้ำตาก็ไหลออกมาทุกครั้งไป...แต่ก็สมควรแล้วหล่ะที่ตัวเ้องได้รับผลกรรมแบบนี้ กรรมที่ตัวเองเคยก่อไว้กับเธอ...ทิ้งเธอไปทั้งที่ๆ ที่เธอรักมากมาย มาวันนี้เธอมีชีวิตที่สดใส...ตัวเองกลับไม่เหลืออะไร ตอนนี้วันๆ ไม่อยากทำอะไรเลย...ไม่มีกระจิต กระใจ หยิบ-จับอะไร นอนดูหนังให้มันพ้นๆ ไปวันๆ หิวก็กิน ง่วงก็นอน...ชีวิตหมดอาลัย-ตายอยาก เด๋วค่ำๆ ก็คงจะเมาเช่นเหมือนเหมือนทุกๆ วัน

เมื่อสักครู่นางตัวฟ้าตัวน้อยของต้นหญ้าสารเลวบอกให้ฟังว่า...เธอมีความรักของเธอแล้ว บอกตามตรงว่า “ทำใจไม่ได้ ทั้งๆ ไม่มีสิทธิ์” ไม่รู้เหมือนกัน...ทำไมถึงได้ฟุ่มฟายขนาดนี้ สติสตางค์เหลือไม่ถึงครึ่งจากฤทธิ์วอดก้าที่กินเข้าไป.....ร้องไห้เหมือนพ่อตาย ในขณะที่ความเป็นจริงนั้น ตัวเองไม่ใช่คนรักของเขาอีกแล้ว...ทำไมถึงได้เป็นบ้าได้ขนาดนี้ แมร่งเอ๊ย!! น้ำตาไหลอยู่ตลอดเวลา...นี่กรูเป็นเชี่ยอะไรกันว๊ะ... ฟูมฟาย Chip หาย...(ขอโทษที่ต้องสถบออกมาแบบนี้) แทนที่จะดีใจว่านางฟ้าตัวน้อยมีความสุขก็ดีแล้ว...กลับเสียใจที่ต้องสูญเสียเธอไป ทั้งๆ ที่ตัวเองกลับไม่ได้เหลียวแลเธอเลย มาวันนี้...เธอมีความสุข กลับเห็นแก่ตัว ไม่ยอมปล่อยวาง....เลวชาติเสียเหลือ โคตรเสียใจเลย...ไม่เคยรู้สึกเสียใจขนาดนี้...แม้แต่คนที่เคยรักมากๆ มาถึง 3 ปี...ยังไม่เสียใจมากขนาดนี้ แต่กับนางฟ้าคนนี้คบมาเพียง 6 เดือน...แต่กลับผูกพันมากมาย ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงได้ลืมไม่ได้ ชั้นลืมนางฟ้าคนนี่ไม่ได้...แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ วันนี้ เธอมีความรักของเธอแล้ว...จริงๆ แล้ว ชั้นควรจะดีใจกับเธอ แต่ป่าวเลย ชั้นกลับ หดหู่ และรู้สึกแย่ๆ กับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป...จากนี้ไปเรื่องระหว่างเราคงเป็นเพียงแค่ความฝัน ลาก่อนนางฟ้าตัวน้อยของชั้น...ลาก่อน

 

***เพิ่งตื่น และเข้ามาแก้ไขข้อความที่อ่านไม่รู้เรื่องจากเมื่อคืนที่สภาพ..ดูไม่จืด*** 

edit @ 30 Jun 2008 01:37:47 by ' n o o h n u '

edit @ 30 Jun 2008 01:38:38 by ' n o o h n u '

edit @ 30 Jun 2008 07:13:28 by ' n o o h n u '

วันนี้ได้ยินอะไรบางอย่างออกมาจากปากของนางฟ้าตัวน้อย....เธอเริ่มมีความรักครั้งใหม่แล้ว แม้ว่าจะเป็นเพียงแอบชอบใครบางคนก็ตามที ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำตัวยังไงดี จะให้รู้สึกยินดีกับที่เธอมีอย่างเต็มใจ หรือกระวนกระวายเหนี่ยวรั้งให้เธอไม่ไปดี ช่างเป็นคนที่เห็นแก่ตัวอย่างเลวร้ายเสียเหลือเกิน...ชั้นจะทำยังไงดีน๊ะ ความรู้สึกแย่ๆ แบบนี้ ไม่ชอบเลย อยากปล่อยวางเรื่องนี้เสียที อยากห่วงเธอในแบบที่มันควรจะเป็น...เป็นพี่ชายที่แสนดี..เท่านั้น ไม่ใช่ความรู้สึก "หมาหวงก้าง" แบบนี้

ทำไมน๊ะ...ถึงยังไม่ลืมความรักครั้งก่อน ทำไมถึงยังคิดถึงนางฟ้าตัวน้อย ทั้งๆ ที่ไม่มีสิทธิ์แล้ว และหลายๆ ครั้งที่พูดคุยกัน ยังทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ...เบื่อกับความรู้สึกที่ตัวเองเป็นจังเลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไปข้างหน้าไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ได้...ย่ำอยู่กับที่ ตอนนี้คนที่อ่อนแอกลับไม่ใช่นางฟ้าตัน้อยอีกแล้ว นางฟ้าได้เพื่อนช่วยคลายเหงาแล้ว ต้นหญ้ซะอีกที่ยังโอนเอนไปมาตามแรงลม หลายๆ ครั้งกลัวการอยู่คนเดียว กลัวเหงา กลัวการผิดหวัง กลัวการถูกรังเกียจ แต่กสิ่งที่เอ่ยมมานั้น ตัวเองทำเอาไว้นางฟ้าทั้งหมด (Y_Y’ ) มันคงเป็นกรรมล่ะมั๊ง มาคิดอีกด้านนึง...กีเหมือนกันน๊ะ รับรู้ถึงความรู้สึกของนางฟ้าบ้าง

ไม่ได้ Up Blog มานานมากๆ เลย ตั้งแต่ตกงาน เพราะไม่ได้อยู่บ้านเลย ออกข้างนอกตลอด กว่าจะกลับมาก็ดึกมากๆ สลบเป็นตาย เช้าก็ออกอีก เป็นแบบนี้ทุกวัน ใช้เงินแบบตามใจฉัน อยากซื้อก็ซื้อ แต่อยู่ภายใต้ความสมเหตุสมผล...ตอนนี้ หนี้หมดแล้ว (ดีใจสุดๆ เข็ดแล้ว...ต่อให้อยากได้แค่ไหนก็ต้องอดทนแล้ว...ไม่เอาอีกแล้วไอ้เงินพลาสติกเนี่ย -*-) ข้าวของในห้องก็เพียบพร้อมเกือบหมดแล้ว จะขาดก็แต่สิ่งที่เป็นกิเลสทั้งนั้น (ตอนนี้อยากได้ LG Scarlet…แต่จะเก็บเงินเองไม่รูด ไม่กด) ส่วนเรื่องความรักก็....อยู่ในฐานที่เข้าใจกันทั้ง 3 คน ซึ่งถึงตอนนี้ก็ยอมรับสารภาพผิดว่าตัวเอง “เลว” ยอมรับในผลที่เกิดขึ้น แต่ก็แอบเป็นห่วงนางฟ้าตัวน้อยอยู่เหมือนเดิมอยู่ดี....ไม่คุยเรื่องนี้แล้วดีกว่า...น้ำตาเริ่มเอ่อแล้ว (T_T’ ) เรื่องที่สำคัญที่สุดตอนนี้ได้งานแล้วหล่ะ....เย๊!!! ทำที่ชั้น 29 Central World Plaza...สูง+หรูมากกกก ค่าใช้จ่ายต่อวันสูงทีเดียว (ดีน๊ะ...ที่ได้เงินก้อนใหญ่จากที่เงินมา) ตำแหน่งงานสูงขึ้น เงินเดือนสูงขึ้น ความรับผิดชอบมากขึ้น รวมถึงความกดดันที่เกิดขึ้นด้วย -*- แถมมีเจ้านายเป็นเกาหลีอีก...พูดภาษาอังกฤษกันตลอด มีคำไทยหลุดมาบ้าง...”เข้าใจไหม” ....สิ่งที่ต้องเร่งๆ ตอนนี้ก็คือเรื่องของการเรียนรู้งาน ด้านต่างๆ เพราะไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไหร่....เครียดเหมือนกัน เพราะมาอยู่ได้ 4-5 วันแล้ว (เริ่มงาน 20 ที่ผ่านมา) น่าจะรู้ไรมากกว่านี้ แถมเมื่อวานยังถอย Wii มาอีก...แล้วจะมีเวลาอ่านหนังสือไหมเนี่ย (เยอะซะด้วยดิ...ตั้งหลายเล่ม)....ว่าแต่ตอนนี้....โอย...ปวดแขนจัง